Yönü erken değiş­tir­mek

Bir plan, az bilgiyle verilmiş bir karardır. Bazen işin kendisi planın yanlış olduğunu gösterir — ve o zaman onu savunmak ile değiştirmek arasında bir seçimle karşı karşıya kalırsınız. Bu hikâye o seçimi anlatıyor. Bilinçli olarak genel tutuldu — sistem, kişi ve tarih belirtilmeden.

Durum

Plan, mevcut bir sistemi yeni işlevlerle genişletmekti — akla yatkın, makul bir yol. Sıfırdan başlamak yerine, zaten üzerinde bir şey duran temelin üzerine inşa edersiniz. Çalışma bu yönde başladı.

Başlangıç varsayımları

Planın arkasındaki varsayım, olağan ve çoğu zaman doğru olan varsayımdı: Genişletmek, yeniden inşa etmekten ucuzdur, çünkü var olanı kullanırsınız. Bir işlev bir sonrakine uyduğu sürece bu doğrudur da. Plan düşüncesizce yapılmamıştı; ortaya çıktığı anda makul olan seçimdi.

Sorun

Ancak çalışma sırasında, her yeni işlevin yerine oturmak yerine bütünün karmaşıklığını artırdığı görüldü. Eklenen şey mevcut modele uymuyor, onu giderek daha fazla geriyordu; ta ki model taşımaması gereken şeyleri taşımaya başlayana dek. Plan daha büyük değil, daha karışık bir sisteme götürüyordu.

Neden

Neden planın kendisi değil, işin tam da çürütmekte olduğu bir varsayıma sıkı sıkıya tutunmaktı. “Genişletmek daha ucuzdur” yalnızca yeni olan mevcut olana ait olduğu sürece geçerlidir. Burada ait değildi — bağımsızdı ve yalnızca alışkanlıktan aynı kaba konuyordu. Hata, bunu henüz görmemek ve plan öyle öngördüğü için inşa etmeye devam etmek olurdu.

Karar

Yön değiştirildi. Yeni işlevleri mevcut sisteme zorla sokmak yerine, ait oldukları yerde bağımsız API'ler olarak ayrıştırıldılar. Bu, başlanmış işin bir kısmını çöpe atmak ve ilerleme gibi hissettirmiş olmasına rağmen seçilen yoldan ayrılmak demekti.

Uygulama

Mevcut modele ait olmayan işlevler ayrıldı ve eski sistemle net sınırları olan bağımsız arayüzler olarak tasarlandı. Mevcut olan olduğu gibi kaldı; yeni olan onun içinde değil, yanında büyüdü. Planla kopuş en pahalı kısımdı — teknik açıdan değil, başlanmış bir işten vazgeçildiği için.

Ödünleşimler

Yön değiştirmenin görünür bir bedeli vardır: Yapılmış işin bir kısmı boşa gitti ve değişiklik kısa bir süre geri adım gibi göründü. Bunun karşısında, devam etmenin görünmeyen ve daha büyük bedeli duruyordu — her işlevle anlaşılması daha da zorlaşacak bir sistem. Yeni olan gerçekten mevcut olana ait olsaydı farklı karar verirdik; o zaman genişletmek doğru olurdu ve değişiklik yalnızca pahalı bir huzursuzluk olurdu.

Ne öğrendik

Bir planı, iş onu çürüttüğü anda değiştirmek, başarısız olana kadar savunmaktan daha ucuzdur. Seçilen yola tutunma içgüdüsü yatırılan her saatle büyür — ve tam da bu yüzden tehlikelidir: Geri dönmenin gerektiği yerde ısrarı ödüllendirir. Plan yanlış olduğu anda yatırılan emek kaybedilmiştir; onu artırmaya devam etmek kaybı yalnızca büyütür. Soru hiçbir zaman ne kadar yol alındığı değil, yolun hâlâ doğru olup olmadığıdır.

Bu deneyim Batunet'i nasıl değiştirdi

O zamandan beri planı olduğu şey olarak ele alıyoruz: az bilgiyle verilmiş erken bir karar, tutulması gereken bir söz değil. İş, bir işlevin sisteme ait olmadığını gösterdiğinde, onu içine zorlamak yerine ayrıştırıyoruz — ve erken yön değişikliğini bir ihmal olarak değil, bir güç olarak görüyoruz. Bizde geri dönmek bir yenilgi değil, bir özen biçimidir.

İleri okuma

• Rehber: Yazılım projeleri gerçekte neden başarısız olur — kararların, yeterince anlaşılmadan neden geri döndürülemez hâle geldiği.
• Bakış açısı: Erken soyutlama neden karmaşıklık yaratır — artık uymayan bir yapıya tutunmak.
• Karar: Modüler monolit ve mikroservisler — bir şeyin ne zaman sisteme, ne zaman yanına ait olduğu.
• Rehber: On yıl sonra da çalışan yazılım — değiştirilebilirliğin değeri neden belirlediği.

Temeli Batunet Engineering Method'tur: küçük, geri alınabilir adımlarla inşa etmek ve daha fazla bilgi sahibi olduğunuzda karar vermek — ilk plana tutunmamak.

Yanlış bir plana harcanan saatler, plan yanlış olduğu anda kaybedilmiştir. Onları çoğaltmak kaybı küçültmez, yalnızca büyütür.